Een dagje snoekbaarzen met Róbert

 Nou, daar had Róbert, zoals hij echt heet, wel oren naar.  Telefoonnummers werden uitgewisseld en kort nadat hij in Nederland was gearriveerd voor een week vakantie kreeg ik een belletje: Het was  Joyce, geboren Nederlandse en tevens echgenote van Robbie die me tewoord stond want Róbert sprak eigenlijk helemaal geen Nederlands! Maar met wie had ik dan al die tijd gemaild? Hahaha de sluwe vos had zijn Nederlandstalige vrouwtje ingezet om zijn mails te typen voor hem! Al die tijd had ik met Joyce zitten te kletsen. Engels sprak Róbert ook al niet dus dat zou misschien nog problematisch worden.  Hij was dan ook afhankelijk van Joyce om de noodzakelijke vertalingen te doen. We spraken af om meteen de volgende dag al te gaan vissen, want ze zaten krap in hun tijd en dat weekeinde moest het gebeuren.  De volgende ochtend, keurig op tijd… had hun navigatie systeem hen tot precies voor mijn voordeur geleid, kon niet beter! Een super-enthousiast manneke kwam uit de auto stappen, ook al was hij zelf de gast… de gastvrijheid droop ervan af. Het was meteen dikke mik, hengels van elkaar bekijken… even in het kort de plannen doornemen, je kent het allemaal wel. Ik kreeg meteen een mooie fles Hongaarse rode wijn in mijn handen geduwd. Het ultieme vriendschappelijke gebaar!  Robbie was hartstochtelijk visser en dat straalde ervan af. Géén schlemiel maar een kereltje die weet wat hij wil en zich daar 100% voor inzet. Beiden erg sympathieke lui en dan valt er toch een last van je af, want je maakt je altijd wel een beetje zorgen als je met een wildvreemde afspreekt.

 

1

Er ging vandaag serieus gevist worden!

 

Als gastheer heb je toch wel een zware last op je schouders, want je wilt je gast graag een visje laten vangen en in de praktijk is dat bijna altijd een uitdaging. De vangsten waren die week heel slecht geweest en ik was bijna ten einde raad, kon bijna geen knoop doorhakken. Omdat het heel donker en miezerig weer was, besloot ik om eerst met grote pluggen in de Wormerveerse stadswatertjes aan de slag te gaan. Daar zouden we met dat weer misschien nog een redelijke kans maken om een snoekbaars te haken. Je vangt er nooit veel, maar wel altijd redelijk groot en daar kwam Róbert voor.  Hij vond het allemaal prima en had het volste vertrouwen. Natuurlijk moesten we eerst wat tactieken en te gebruiken aassoorten doorspreken, en Róbert had bovendien prima materiaal bij zich dus dat zat wel goed.In zijn kunstaastas zaten allemaal prima stukken kunstaas, en ook een aantal pluggen die voor dit park geschikt zouden moeten zijn zoals de Rapala Shallow Shad Rap. .  Hij had tevens hengels bij zich die perfect waren voor deze klus, redelijk zware stokken die ook goed bruikbaar zouden zijn voor zeebaars. Mooi om middelzware pluggen mee te werpen, want dat gingen we vandaag voornamelijk doen.  Joyce was er ook de hele dag bij, zij deed een prima klus in de vertaling van Nederlands naar Hongaars en weer terug, dus petje af. Verder had zij ook nog de zorg over hun twee jonge kinderen, die zich de hele middag honingzoet hebben gehouden.  Na een paar uur vissen vroeg ik aan Joyce: “Hoeveel geduld heb je nog?” Het antwoord was “Héél veel!”  Die Róbert mag dus in zijn handen knijpen met zo’n griet, waar vind je die nog?! 

 

4

Robi probeert het eens met een zelf meegebracht shadje en een lichte loodkop


3

In het Noorderpark te Wormerveer

 

2

Een ondiep en tevens moeilijk water, maar de grote snoekbaars is nooit ver weg!



Hier hebben we wat verkast en diverse stekjes afgevist.  Het miezerde wat, af en toe werden de druppels zelfs nog serieus… en het was ook nog eens bijzonder fris!  Aan de inspanning lag het niet, we hebben super-geconcentreerd staan vissen voor zeker 2 uur! Toch gaf de snoekbaars geen thuis. Róbert nam het me niet kwalijk, die begrijpt als geen ander dat je een vis niet kunt dwingen te bijten.  Hij vist in Hongarije op snoekbaars in de Donau, en dat kan ook een zeer moeilijk water zijn. De vangsten zijn daar echt niet zo spectaculair als wij soms denken, in Nederland worden zelfs veel meer en grotere snoekbaarzen gevangen als daar! Hoewel het soms met handen en voeten moest, konden Robbie en ik elkaar goed aanvoelen. Echte vissers hoeven elkaar alleen maar een blik toe te werpen om elkaar te begrijpen! Met wat vertaalhulp van Joyce konden we elkaar ook nog wat vissersverhalen vertellen en zo vertelde Róbert me o.a. trots dat hij eens heel veel snoekbaarzen had gevangen tijdens een nachtje aan de Donau, misschien wel 20 stuks. Hij deed voor hoe dat ging, inwerpen… af laten zinken… beet… aanslaan… en was merkbaar nog steeds onder de indruk van die visnacht. Maar hij voegde eraan toe dat dat ook de enige keer was dat hij zó goed had gevangen.

 

5

Veel verkassen en proberen die éne bijtgrage snoekbaars te vinden….

 

6

Joyce en de oudste telg, David!


7

Hier David met zijn jongere broertje Roland. Echt honigzoete kinderen, de hele dag waren ze erbij maar ik heb geen gejank gehoord!

 

Na de visserij in het stadswater zijn we nog kort verkast naar een stek op de Zaan. Hier enige tijd met shads diverse dieptes afgevist, maar wederom geen vis gezien. We besloten een bakkie koffie te doen bij mij thuis, even op adem te komen en dan nog een half uurtje ter afsluiting bij de brug te gaan vissen met shads. Hier wist ik na een paar worpen een maats snoekbaarsje te vangen, maar helaas eindigde de visdag voor Róbert met een 0. Het was evengoed een gezellige en voor beiden leerzame middag geweest, waar ik nog een mooie fles Hongaarse wijn aan heb overgehouden, alsmede een uitnodiging om eens in de Donau te komen vissen, te Hongarije. Nou, zo’n aanbod slaat alleen een dwaas af dus eerdaags zal Tinus eens het vliegtuig nemen om daar wat shadjes te laten zwemmen!

 

8

Toch nog een visje…

 

9

…alleen wel op de verkeerde hengel.

 

10

 

 

 

Nog een fraaie herinnering aan een leuke visdag: eerdaags zal ik deze met mijn vader opdrinken!

 

In de dagen erna wist Róbert toch nog snoekbaars te vangen. Tijdens hun vakantie verbleven ze in Waddinxveen, dat ligt aan de Gouwe. Hier zwemt behoorlijk wat snoekbaars rond, en Róbert wist er op eigen kracht nog meerdere van te vangen ook.  Een leuke opsteker en toch nog op de valreep de missie volbracht! Róbert heeft zijn Nederlandse snoekbaarzen weten te vangen. Hier met zijn mooiste exemplaar:

(foto’s heb ik gejat van zijn Facebook pagina)

11

Geconcentreerd bezig aan de Gouwe…

 

12

…met resultaat. Proficiat, Robbie!

 

 

Gr. Tinus & Róbert

Geef een reactie